Τρέχω

Πολλές φορές νιώθω ότι ή ζωή μου πηγαίνει με αρκετά γρήγορους ρυθμούς

Δεν είναι μόνο ότι κάθε μέρα έχω πράγματα να κάνω αλλά και όταν έχω ελεύθερο χρόνο προκύπτουν πράγματα με αποτέλεσμα να νιώθω αρκετές φορές ότι μέσα σε 24 ώρες μπορούν να συμβούν πράγματα περισσότερα από όσα θα μπορούσα ή θα ήθελα να ζήσω.

Μέρες που τους θυμάσαι για μήνες και μήνες για ολόκληρες ζωές ,όσο υπερβολικό και να ακούγεται.

.....

.....

Για να μην συνεχίσω να σβήνω και να γράφω για ώρες το αφήνω έτσι και συνεχίζω με το θέμα από το προηγούμενο ποστ

Είδα και άλλες ταινίες αυτές τις μέρες του ίδιου studio δημιουργίας

Το Tales from the Earthsea και το My neighbors the Yamadas .

Μου άρεσαν και τα δύο αρκετά ,το καθένα για διαφορετικούς λόγους (αναμενόμενο) .

Το πρώτο ήταν ένα όμορφο παραμύθι που οκ δεν στα εξηγεί όλα .Σε κρατάει με την μαγεία του κόσμου του με την ανάγκη που σου δημιουργεί να δεις τι θα συμβεί στους ήρωες της υπόθεσης .Ααα αυτό που δεν στα εξηγεί όλα ,όπως έμαθα , είναι και ψιλοαναμενόμενο μιας και βασίζεται σε βιβλίο ή μάλλον σειρά βιβλίων η ταινία . Earthsea series τα βιβλία της Ursula K.Le Guin με εκδόσεις βιβλίων και και και (αρκετά πλούσιο βιογραφικό η κυρία....στα 81 της οκ δεν αλλάζει κάτι) ΑΛΛΑ εμένα κάπως μου έκατσα το σχολιο-απάντηση της στο Goro Miyazaki "Δεν είναι το βιβλίο μου .Είναι η ταινία σου .Είναι μια καλή ταινία." ...γκουχ...και στον χώρο της στο διαδίκτυο σημείωσε ανάμεσα στα άλλα ότι η υπόθεση τροποποιήθηκε δραστικά και τα production values της ταινίας δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο με παλιότερες δουλειές του studio που είχαν υπογραφή Hayao Miyazaki .Τώρα άποψη σοβαρή στο θέμα δεν μπορώ να έχω μιας και δεν έχω διαβάσει τα βιβλία όμως θα πω (ναι γιατί να μην πω?) ότι είδα φωτό της Ούρσουλα + είναι κάποιας ηλικίας + συγγραφέας τα βιβλία του,τον κόπο του τον αγαπάει πολύ = γκρίνια χωρίς αιτία μπορεί και να υπάρχει........αθώος από μένα ο Goro μου άρεσε η ταινία.

Η δεύτερη ταινία τώρα.......έμενα μου θύμισε (εμένα λέω....με όλες τις συνέπειες που κρύβει το "έμενα") "Σ' αγαπώ Μ' αγαπάς" με παιδιά όμως και με ιαπωνική τρέλα .Δεν είχε μια υπόθεση με αρχή,μέση ,τέλος το φιλμ αλλά σε οδηγούσε να αγαπήσεις την οικογένεια αυτή (είναι τρελοί ναι ναι ναι δεν πειράζει ) .Δεν θα ξεχάσω την τεμπελιά της μάνας για τις δουλειές του σπιτιού (η δικιά μου καμία σχέση και αν σας πω ότι μου έκατσε στραβά που αυτή βαριόταν?πρότυπα??) και την μάχη-χορευτικό βαθμός δυσκολίας 1821 για αλλαγή καναλιού στην τηλεόραση .Tέλος ,υπογραφή Ιsao Takahata τι άλλο θες?

Αυτάααα

Τώρα που αρχίζω να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο διάβασμα για τη σχολή και πλησιάζουν οι εξετάσεις ,το βράδυ δυσκολεύομαι να χαλαρώσω και να κοιμηθώ. Για το λόγο αυτό ,όταν το να βγω για λίγο έξω δεν είναι εύκολο ,βλέπω ταινίες (τι πρωτότυπο...)

Τις τελευταίες μέρες είδα το Whisper of the Heart και το The Cat returns .Είναι δημιουργίες του Studio Ghibli και αυτό που με έκανε να τις δω την μία μετά την άλλη ήταν η σύνδεση που έχουν μεταξύ τους : το Βαρόνο

Ο Βαρώνος ,όπως μαθαίνουμε στην πρώτη ταινία, είναι ένα άγαλμα που το ακολουθεί στο χρόνο μια ιστορία αγάπης στην οποία συμβολίζει τον άνδρα που δυστυχώς δεν κατάφερε να βρει την αγαπημένη του .Στη δεύτερη ταινία ,βλέπουμε το άγαλμα να παίρνει ζωή και να γίνεται ο προστάτης ενός κοριτσιού που έμπλεξε με την ευγνωμοσύνη των γατών.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες μιας και δεν μου αρέσει εμένα πριν δω μια ταινία να ξέρω πολλά για την υπόθεση αλλά όταν δει κάποιος την πρώτη τότε θα θέλει να δει τι γίνεται στην δεύτερη .

Ξύπνησα ,έτρεξα ,έφαγα ,διάβασα .......να κάνω και κάτι που το άφηνα για αργότερα

panzle

δεν μαρέσει να βάζω τίτλους

και να τελειώνω πράγματα

όταν μου λένε "γιατί το άφησες έτσι?...έχει κάποια κενά...αυτό δεν είναι puzzle "

απαντώ "ένα panzle είναι ,δεν λείπει κάτι"